Namasté, Nepal: wandel mee op de Mardi Himal Trek

Op avontuur in de Himalaya

We bevinden ons in Pumpernickel Bakery - één van de oudste en beste bakkerijtjes in Thamel, Kathmandu - aan de koffie met Ilse en Shiva. Zij is Nederlandse en hij Nepalees; en samen is dit koppel het gezicht achter de reisorganisatie Pure Nepal. Ze doen aan vrijwilligerswerk op het platteland en organiseren ook ethisch verantwoorde trekkings in de Himalaya. We kennen hen door een vriendin die meehielp aan het eerste, maar wij contacteerden hen voor het laatste. Ze wilden ons graag al eens op voorhand ontmoeten en de laatste praktische zaken van de trek doorspreken. Willen we slaapzakken huren, een porter meenemen,…? En ze geven nog enkele tips mee, zoals: vermijd vlees in de hoge berghutten, want dat is mogelijks niet meer zo vers. Ook alcohol drinken op zo’n hoogte is niet echt een slim idee. Wij noteren!

Ons avontuur in de bergen start in Pokhara: dit is de op één na grootste stad van Nepal, en ook hier aan de Lakeside verzamelen hikers die hun trektocht in de Annapurna-regio beginnen of concluderen. Het grote Phewa-meer geeft echte riviera-vibes aan de stad. Het is dan ook het dichtst bij een strand dat je in Nepal kunt komen. Dat merken we aan de vele binnenlandse toeristen die hier hun eindejaarsvakantie doorbrengen. Ze huren SUP-boards waar niemand op durft recht te staan; we vermoeden dat ze bang zijn om in het vervuilde water te vallen.

Na een korte verkenning van de stad, vertrekken we samen met onze gids en porter voor onze zesdaagse trektocht, die begint met een taxiritje vanuit Pokhara naar Kande. Hier is het officiële startpunt van de Mardi Himal Trek. Tussen de winkeltjes verstopt, bevinden zich trappen die je in anderhalf uur helemaal meenemen tot in Australian Camp (2.060 m). Deze kampeersite biedt een prachtig uitzicht en stond vroeger bekend als “Thulo Kharka”, wat in het Nepalees zoveel betekent als “grote weide” (waar de buffels grazen). 

Later kreeg de plek een nieuwe naam, door de vele Oostenrijkers die er in de jaren ’80 regelmatig kwamen kamperen. In de loop van de tijd werd “Austrian” echter verkeerd begrepen of verbasterd tot “Australian”. Een vergissing die blijkbaar vaker voorkomt, net zoals veel Nepalezen ook moeite hadden om Belgium en Brazil uit elkaar te houden… Dit is de officiële versie, maar er doen ook verhalen de ronde over Australiërs die door slecht weer zouden zijn verdwaald en op deze plek zijn omgekomen. Wat er van aan is, dat laat ik graag in het midden.

We lopen op onze eerste dag nog wat verder omhoog tot in Deurali, waar we ’s avonds voor het eerst Dal Bhat proeven. Het is een typisch gerecht uit Nepal en India, bestaande uit rijst (bhat) en een saus van linzen of bonen (dal). We zagen eerder al vele T-shirts in de souvenirshops waarop geschreven stond: “Dal Bhat 24 hours super power”. Het zou dus voldoende energie moeten geven om een hele dag in de bergen te wandelen. Ik denk dat dit vooral door de hoeveelheid komt: ik heb geen enkele keer die grote berg rijst volledig opgekregen. Maar onze gids en porter eten het soms wel drie keer per dag! 

De volgende ochtend staat de wekker om 6 uur, want je hebt het mooiste zicht op de bergen bij zonsopkomst. Dag twee van onze trek begint dan ook met een teleurstelling, als we opstaan, ons gordijn opzijschuiven en in de mist kijken. Morgen dan maar meer geluk… Onze gids zag duidelijk potentieel in onze wandelbenen, want de tweede etappe brengt ons meteen naar Low Camp (2.990 m). Een rustiger schema zou voorzien dat er tussendoor ook wordt overnacht in Forest Camp (2.520 m). Wij lunchen er enkel en gaan dan nog even door, de trappen verder op, langs de bloedrode rododendrons en maagdelijk witte magnolia’s. We komen ook voor het eerst een jak tegen. Deze fluffy dieren leven normaal op grotere hoogte, maar dalen af om hun jongen ter wereld te brengen, daar waar het warmer is en het terrein minder steil.

Overnachten doen we steeds in berghutten, ook wel guesthouses of teahouses genoemd. We delen een kamer voor twee personen; op lagere hoogtes is er soms nog een privébadkamer, maar in hogere berghutten moeten we die luxe achter ons laten. Ook verwarming is daar niet meer aan de orde. Onze tijd doden we dan in de eetzaal met een donsjas en een extra paar kousen; we lezen er in ons boek, of we spelen gezelschapsspelletjes die we hebben meegebracht in onze rugzak. Zo leerden we onze gids en porter een nieuw spel: Skyjo. Het werd hun favoriete spel en we speelden het elke dag opnieuw.

In Low Camp hebben we meer geluk bij zonsopgang: het is blauwe lucht en we krijgen een eerste zicht op de Machhapuchhre (6.997 m), wat Fish Tail wordt als je het vertaalt vanuit het Nepalees naar het Engels. Deze iconische bergtop bestaat precies uit twee puntjes, wat het doet lijken op een vissenstaart. Het kleine broertje van deze top is de Mardi Himal (5.587 m), waar onze trek naar is vernoemd. De wolken komen snel naar boven en na ons ontbijt moeten we alweer in de mist vertrekken. Doorheen de dag komen de witte toppen af en toe wel eens piepen door de grijze wolken. We stijgen verder tot in High Camp (3.500 m), waar we een groep van achttien Belgen tegenkomen. Het wordt een gezellige avond in de berghut.

Op onze topdag was het ook Nepalees nieuwjaar, we konden het niet beter gepland hebben! We vertrekken om 4 uur ’s nachts in het donker, met onze koplampen op en komen twee uur later aan op de Viewpoint (4.200 m). De eerste zonnestralen schijnen op de Annapurna South en ik word lichtjes emotioneel van dit mooie tafereel, maar steek het op de vermoeidheid en de hoogte. Na een verwarmend theetje en een epische fotoshoot, trekken we onze micro-spikes aan en trotseren de laatste hoogtemeters in de sneeuw. Het is al 8 uur als we aankomen op Mardi Himal Base Camp (4.500m), maar de tijd is echt voorbijgevlogen - het afzien is snel vergeten. We worden beloond met een schitterend uitzicht op de Fish Tail en de Mardi Himal. Niet veel later komt er een wolk naar boven en worden we volledig in de mist gehuld. Op de terugweg hebben we bijna medelijden met de wandelaars die we kruisen en die het base camp zullen bereiken zonder enige view.

Tijdens de afdaling wordt de standaard begroeting die dag aangevuld met nieuwjaarswensen en een grote glimlach. “Namasté-Happy-New-Year!” In de berghut wordt muziek gemaakt en gedanst op een typisch nummer dat de rest van de reis in mijn hoofd zal blijven hangen. We zijn de eerste dag van het jaar 2083 volgens de Nepalese jaartelling, maar 14 april 2026 volgens onze kalender.

In anderhalve dag dalen we verder af, door de jungle, helemaal tot in het dal. Onze kuiten zullen het geweten hebben! We kiezen voor een ander pad dan de officiële trail voorschrijft, het is er minder steil en ook minder druk. We komen nauwelijks iemand tegen, maar zien en horen des te meer vogels.