Omdat wij intussen met de regelmaat van een klok ondervinden dat we aan een ongeneeslijke ziekte lijden, namelijk de Noorwegen-infectie, weten we dat zich hardnekkige opflakkeringen kunnen voordoen.
Dit fenomeen is niet gevaarlijk, zelfs niet vervelend, integendeel, het is zelfs heel prettig.
Het heeft echter welbepaalde consequenties, namelijk, wanneer de kriebels beginnen kunnen wij niet anders dan het land op te zoeken waar wij deze sterke microbe opgepikt hebben.
Eens dat we daar dan zijn verzachten de symptomen en komen we tot rust en die rust is zelfs zo deugddoend dat we alleen nog maar kunnen genieten en blij worden, dat we in ons hart een zacht, intens vuurtje voelen branden en dat we onze ogen wijd open voelen gaan om toch maar zoveel mogelijk op te nemen en te koesteren.
Dit proces is heel erg nodig, want, wanneer we weer thuis zijn hebben we die opgebouwde reserve van herinneringen en gebeurtenissen en beelden en avonturen hard nodig om er weer een tijdje tegen te kunnen tot de volgende opflakkering zich aandient.